Çocuklar dendiĝinde Nazım`ın „Kız çocuĝu“ şiiri gelir aklıma.Özellikle son dizesi çok etkileyicidir.

„ Çalıyorum kapınızı,
teyze,amca,bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
Şeker de yiyebilsinler.“

Yaşamımıza anlam katan ve bizi hayata baĝlayan en deĝerli varlıklarımız.Dünya ya gelmeleri ile birlikte, hiç bir şey eskisi gibi deĝildir artık.Hasta olacaklar diye korkarız, yatmayız başlarını bekleriz.Yatakların başında masal okurken kendimiz de uyuya kalırız.Kötü not aldıklarında birlikte yemek yer, dertleşiriz . Kendimize almayız , onlara giydiririz.Rahat edebilmeleri için tüm yaşamımızı onlara göre ayarlar ve öyle mutlu oluruz.Bazen kendi kişiliklerini oluşturdukları gerçeĝini görmeyiz ya da göremeyiz.Zamanla beklentileri ve hedefleri , bize pek uymaz gibi olur. Korkarız da üstelik.Haklı olarak.Zamanla korkularımızın yersiz olduĝunu görür ve içten içe seviniriz.

Aslında sevincimizi pek de belli etmeyiz hani.Aramızdaki mesafenin ve saygının korunması adına „ seni seviyorum oĝlum-ya da kızım “ demek için epeyce zaman geçer.Sevgiyi gösterebilme durumunda var olan sıkıntıların çok daha kolay çözülebileceĝi ise başka bir gerçek .
Yaşam çok karmaşık elbette.Her zaman olması gerektiĝi gibi olmuyor her şey hayatta.Kimi zaman beklentilerimizin tam tersi olur.Eĝitimde işler yolunda gitmez bazen.Asilik başlı başına bir sorun gibidir .Kendinize sorular sorar „ Ben nerede yanlış yaptım acaba“ cümlesi ile oldukça sık muhatap olursunuz.Ortalıkta görünmeyen çocuĝunuz „ Anne akşama geliyorum“ dediĝinde unutarak tüm soruları, en güzel yemekleri yapmaya başlarsınız ve mutlu olursunuz.

Bu kadar deĝer verdiĝimiz ve varlıklarını her şeyin üstünde tuttuĝumuz çocuklara yönelik şiddet gerçeĝi ise Almanya`da ki göçmenler arasında sıkça yaşadıĝımız bir gerçeĝimiz maalesef.

Bunu dillendirmek pek de kolay deĝil.Genellikle aile içinde kalan ve çözülmeye çalışılan sorunların boyutu oldukça büyük. Şiddet kavramını sadece fiziksel baskı olarak anlama bile başlı başına bir sorun teşkil ediyor.
Oysa dünya ne kadar güzel çocuklarla. Kin bilmezler, nefret bilmezler,ırk ayırımının hiç bir anlamı yoktur onların gözünde.Kendi aralarında ki kavgayı unuturlar hemen.Oyuna dalar , birlikte ekmeklerini paylaşır, aynı şişeden sularını içerler. Biz yetişkinlere mutluluĝun resmini çizerler aslında.

Savaşlarda ölen çocuklar , günahsız çocuklar. Sizlerin şeker yiyebilmeniz için gerektiĝi kadar çaba harcamayan biz yetişkinlerde tüm mesele.

Varlıĝınız , umudun yeşermesi için bir nefes bizlere.

 

Bildquelle: freepik